Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

2 Δεκεμβρίου 2017

Η μπαλάντα του Ούρι

«Προβεβηκώς την ηλικίαν» («επειδή έχω γεράσει» στα νεοελληνικά) δεν μπορώ να μην βγάζω σπυριά ακούγοντας το χάλι της σημερινής μουσικής. Λένε ότι όποιος γερνάει θεωρεί την μουσική της νεότητάς του πιο καλή από την μετέπειτα που ακούγεται συνήθως.
Αυτό ίσως να αληθεύει εν μέρει.
Όμως (εγώ τουλάχιστον) θυμάμαι ότι ελάχιστα από τα κυκλοφορούντα τραγούδια μου έκαναν εντύπωση όταν ήμουνα νέος. Πολλά από τα «χιτς» της εποχής (ελληνικά αλλά κυρίως ξένα) με άφηναν παντελώς αδιάφορο.  Σε αυτήν την όχι μεγάλη ομάδα τραγουδιών ανήκει και  «Η μπαλάντα του Ούρι».
Απαλή, μελαγχολική μουσική που σε ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα και ονειρεμένα. Μουσική που μυρίζει Ελλάδα και θάλασσα. Πραγματική μουσική ουδεμία σχέση έχουσα με τα μίας χρήσεως νεοελληνικά γυφτο-ροκ τραγούδια του είδους «Πάρε με αγκαλιά να μην πατήσω τα γυαλιά» ή «εγώ δεν πάω μέγαρο θα είμαι με τον παίδαρο».
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε αυτό το τραγούδι στην φρικτή κρατική και ιδιωτική τηλεόραση ή στους φρικτούς κρατικούς και ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς;
Πότε ανοίξατε ένα οποιοδήποτε κανάλι ή σταθμό και δεν ακούσατε το γνωστό τυποποιημένο, ανιαρό και ισοπεδωτικό ντάπα-ντούπα που συνοδεύει μόνιμα τα τραγούδια-κονσέρβες των «νέων δημιουργών»;
Αμφιβάλλω δέ αν πολλοί από τους νέους έχουν καν ακούσει αυτό το τραγούδι για να μην πω αν έχουν καν ακούσει για τον Χατζιδάκι.
Αυτή βέβαια είναι η «φυσική ροή των πραγμάτων» μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία: από το κακό στο χειρότερο.