Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

18 Μαρτίου 2014

Το δάσος που πεθαίνει

Ψηλά στην κορυφή του Ποικίλου Όρους, στην πάλαι ποτέ Χρυσούπολη, κείτεται ένα κομμένος γίγαντας, απομεινάρι από τα παλιά μεγάλα δέντρα που (αν είναι δυνατόν) φυτεύονταν συνήθως δίπλα σε δρόμους ή ανοιχτά μέρη. Δεν χρειαζόταν πλέον.
Όπως ξέρετε τα δέντρα είναι χρήσιμα μόνο για να τα κόβουμε και να φτιάχνουμε οικόπεδα και ξύλα για το πολυτελές τζάκι στο πολυτελές διαμέρισμα της πολυτελούς πολυκατοικίας στην οποία έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε μαντρωμένοι σαν κοτόπουλα.
Παραδίπλα υπάρχει ένα ψωραλέο πευκοδάσος . Κάποτε είχε διαμορφωθεί με σκάλες, παγκάκια και φώτα. Τώρα είναι γεμάτο σκουπίδια και τα δέντρα μαραζώνουν χτυπημένα από κάποια ασθένεια.
Αλλά ως γνωστόν τα δέντρα δεν ψηφίζουν (ούτε καν τους Οικολόγους), δεν δουλεύουν για 300 ευρώ, δεν πληρώνουν φόρους, ούτε καταναλώνουν εισαγόμενα πολυτελή προϊόντα.
Άρα είναι παντελώς άχρηστα.
Γιατί να σκάσει το κράτος ή ο δήμος και να ρίξει εκεί κάποια λεφτά; Είναι πιο συμφέρον να σκάβονται πεζοδρόμια και να «αναπλάθονται» πλατείες και σιντριβάνια. Έχει περισσότερο χρήμα εκεί…