Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

3 Ιουλίου 2011

Για τις Αγορές # Για τη 2η & 3η Φάσης της Πτώχευσης # Για το Rollover στα Ομόλογα‏


Καταιγιστικές εξελίξεις, θα γίνει πω πω σαρωτικός ανασχηματισμός...
Νομίζω πως ήδη ψάρωσα... αλλάζει πάλι ο μανωλιός θα βάλει τη μάσκα του αλλιώς. Κι άρχισε ξανά το γνωστό τροπάριο, βουλιάζουμε καιγόμαστε, οι ώρες αυτές πολύ κρίσιμες, η χώρα είναι ακυβέρνητη...
Δηλαδή ως τώρα είχε κυβέρνηση; Τέλος πάντων, για τους χαζούς.
Αν δεν τα βρουν λέει τα δύο κόμματα καταρρέουμε, είμαστε χαμένοι αν δεν ψηφιστεί το Μνημόνιο 2, δεν θα πάρουμε την 5η δόση, πω πω θα είναι καταστροφή θα πτωχεύσουμε, θα γίνει στάση πληρωμών, δεν θα μας το συγχωρήσουν οι αγορές...

Ψευτοδιλήμματα, τρομοκρατία, κούφιες απειλές... Οτιδήποτε για να μείνει ο κόσμος φοβισμένος, χεσμένος, να κάτσει να τον γαμήσουν, να δεχτεί τα πάντα, μοιρολατρικά, αφού δεν μπορεί να το αποφύγει τουλάχιστον να το απολαύσει...

Θα πω λίγα πράγματα που πρέπει να πω γιατί είναι χρήσιμο να τα μοιραζόμαστε για να μη μας δουλεύουν ψιλό γαζί.


Περί "Αγορών" και "Αποκλεισμού"
Ακόμη και υπό συνθήκες της πιο ολοκληρωτικής πτώχευσης, ή  της μονομερούς διαγραφής δημό­σιου χρέους, ποτέ χώρα δεν αποκλείστηκε από τις διε­θνείς αγορές και τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Ποτέ! 

Ενώ ως προς τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, τους διεθνείς τοκογλύφους των επενδυτικών κεφαλαίων και των τραπεζών, το μέγιστο του όποιου "αποκλεισμού" μιας πτωχευμένης χώρας, ή χώρας που αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη, δεν ξεπερνά την 3ετία-4ετία. Η Ισλανδία βγήκε ξανά στις αγορές και δεν έχουν περάσει ούτε καν 2 χρόνια από την πτώχευση με στάση εξωτερικών πληρωμών...

Βέβαια, το ουσιαστικό ερώτημα εί­ναι: Γιατί μια χώρα να βγαίνει ξανά στις διεθνείς αγορές κεφα­λαίου; Γιατί να πρέπει να προσφεύγει σε διαρκή εξωτερικό δανεισμό από τις αγορές; Είναι φυσιολογικό κάτι τέτοιο; Φυσικά και όχι.

Ο δανεισμός από τις διεθνείς αγορές ΔΕΝ είναι φυσιολογική ανάγκη για ένα κράτος ή μια οικονομία. Ανάγκη είναι μόνο  για εκείνους που διαθέτουν περίσσεια κεφάλαια τα οποία θέλουν να τα δανείσουν/επενδύσουν κάπου  με κέρδος.

Γι' αυτό η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται τις ελλειμματικές οικονομίες και τα κράτη. Όσο υπάρχουν διε­θνείς τράπεζες και επενδυτικά κεφά­λαια που βγάζουν τεράστια κέρδη από τον δανεισμό κρατών και οικονομιών, τόσο θα υπάρχουν ελλειμματικές οικο­νομίες και κράτη που θα προστρέχουν στον δανεισμό από τις αγορές.
Και αντίστροφα.

Ο δανεισμός αποτε­λεί άλλωστε τον πλέον προσφιλή τρό­πο εξαγοράς πολιτικών και κρατών από τις δυνάμεις της αγοράς με κύριο σκο­πό την κερδοσκοπία με τα δημόσια ελ­λείμματα, τα έργα, τις προμήθειες και τη δημόσια περιουσία. Αυτοί είναι και οι λόγοι που ιστορικά, στη δημοσιονομι­κή θεωρία, ο δημόσιος δανεισμός με προσφυγή στις
διεθνείς αγορές αποτελούσε πάντοτε έναν από τους πλέον επα­χθείς τρόπους χρηματοδότησης ενός κράτους και της οικονομίας του.

Χώ­ρες όπως η Ελλάδα, που χρηματοδοτούνται ως επί το πλείστον με δάνεια από το εξωτερικό, δεν μπορούν να ελπίζουν παρά μόνο σε απανωτές χρεοκοπίες.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν αρκεί να ξεμπερδέψουμε
με το δημόσιο χρέος πχ. διαγράφοντας κουρεύοντάς το ή αρνούμενοι να πληρώσουμε.
Πρέπει να σταματήσουμε να πλη­ρώνουμε τη διεθνή τοκογλυφία γενικώς, όχι μόνο τώρα αλλά και στο μέλλον. Πρέπει πάση θυσία να αποτρέψουμε την προσφυγή της χώρας σε νέο διεθνή δανεισμό. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με τη θεσμοθέτηση για παράδειγμα στο Σύνταγμά μας της ρητής απαγόρευσης σε κάθε μελλοντική κυβέρνηση να κατα­φεύγει σε δανεισμό από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Και αυτό θα πρέπει να κάνει η κάθε χώρα αν δε θέλει να γίνει κιμάς στη μηχανή της παγκοσμιοποίησης και και των διεθνών αγορών.


Η Δεύτερη Φάση της Πτώχευσης
Η 5η δόση είναι εξασφαλισμένη, θα μας τη δώσουν έτσι κι αλλιώς, με το έτσι θέλω, ασχέτως ψήφισης ή όχι του Μνημονίου 2 και εφαρμογής ή όχι των μέτρων που προβλέπει. Το ίδιο και την 6η, και την 7η, κ.ο.κ. Αλλιώς, απλά δεν θα αναχρηματοδοτηθούν τα ομόλογα που λήγουν και θα επέλθει κατάρρευσις των μεγάλων τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων της ευρωζώνης, για τη διάσωση των οποίων επινοήθηκε το μνημόνιο. Και καλή ευκαιρία τώρα με την πολιτική αστάθεια αυτών των ημερών, παρακολουθείστε να δούμε ποιός ανησυχεί περισσότερο
με αυτήν την αστάθεια... Οι "υπερχρεωμένοι" και "αδύναμοι" έλληνες ή οι "πλούσιοι" και "ισχυροί" ευρωπαίοι"... Κόψτε αντιδράσεις, να καταλάβετε ποιός κρατάει ποιόν σε αυτή την ιστορία και ποιός θα πρέπει να βάζει τους όρους από εδώ και στο εξής...

Κι εκεί κρύβεται η μεγάλη προδοσία που το πολιτικό σύστημα εδώ και ένα χρόνο αποκρύπτει βάζοντάς μας να αυτομαστιγωνόμαστε για τα χρέη που άλλοι μας επέβαλαν και να αναλωνόμαστε με το αν έχουμε παραπάνω δημόσιο από όσο "πρέπει" το οποίο πρέπει να εκποιηθείαποκρατικοποιηθεί για να έρθει "ανάπτυξη" και "ευημερία" στη χώρα...

Διανύουμε ήδη τη δεύτερη φάση της πτώχευσης.

Στην πρώτη φαση, αυτό που έγινε ήταν να προστατευθούν οι μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης και τα ασφαλιστικά τους ταμεία από μια επικείμενη άρνηση αδυναμία πληρωμής των χρεών της Ελλάδας. Κι έτσι μας έχωσαν στο μνημόνιο με το οποίο μας επέβαλλαν:
α. Την παραίτηση της χώρας από την εθνική κυριαρχία-ασυλία που δίνει το δικαίωμα στα κράτη να μην πληρώνουν να διαγράφουν τα χρέη όταν κινδυνεύει η δημόσια διοίκηση, η ασφάλεια και η ομαλή λειτουργία της χώρας,
β. Την αλλαγή του νομικού status του χρέους ώστε να διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο που υποστηρίζει τον δανειστή, και με αρμόδιο όμως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (προσέξτε, όχι το αγγλικό) ώστε να μπορούν να εφαρμόσουν το αγγλικό δίκαιο κατά το δοκούν οι ίδιοι οι εταίροι μας μέλη του ευρώ και να ελέγχουν απολύτως τις αποφάσεις του.
γ. Την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για να μπορούν στη συνέχεια να μας πάρουν τα πάντα, έναντι πινακίου φακής, αφού είναι βέβαιο πως το χρέος που μας επέβαλλαν δεν θα μπορέσει ποτέ και σε καμία περίπτωση να αποπληρωθεί.
δ. Την απαγόρευση οποιασδήποτε άλλης εξωτερικής χρηματοδότησης εκτός τρόϊκας, ειδικά όχι από Ρωσία και Κίνα, προκειμένου η χρεοκοπημένη Ελλάδα να μη μπορέσει να φύγει ποτέ από τον απόλυτο έλεγχο της τρόϊκας και να περάσει στην επιρροή πχ. των Ρώσων ή των Κινέζων.

Στη δεύτερη φάση της πτώχευσης που διανύουμε αυτή τη στιγμή, στόχος είναι η πλήρης εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η οποία σύμφωνα και με πρόσφατη ομιλία του Τρισέ στο στις 6 Ιουνίου στο Μόντρεαλ του Καναδά «η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία, ως μερίδιο στο ΑΕΠ, είναι μάλλον η πιο πλούσια χώρα με όρους δημόσιας περιουσίας, που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά για τους επενδυτές
και τους παράγοντες της αγοράς, αρκεί η ιδιωτικοποίηση να φανεί αξιόπιστη και διεκπεραιωμένη με επαγ­γελματικό τρόπο». Για τον σκοπό αυτό η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευθεί να δημιουργήσει ει­δική υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων, η οποία θα βρίσκεται υπό τον αποκλειστικό και άμεσο έλεγχο των τροϊκανών. Εκποίηση με ρυθμούς fast track δηλαδή, υπό καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας και συμφωνι­ών παρασκηνίου.
Αυτή τη φάση διάγουμε λοιπόν τώρα, αλλά το κίνημα αγανακτισμένων και η γενικότερη λαϊκή αντίδραση αρχίζει πλέον και τους ανησυχεί...
Γι αυτό πιέζουν τόσο έντονα για "συναίνεση"  του πολιτικού κόσμου για να μπορέσει να χειραγωγηθεί όσο περισσότερο η κοινή γνώμη καινα προχωρήσει το σχέδιό τους, μη γίνει καμιά στραβή και χαλάσει το μεγάλο πάρτυ και δεν προλάβουν να μας πάνε στην τρίτη φάση της πτώχευσης που έπεται...

Στην τρίτη φάση λοιπόν θα βάλουν πλέον την Ελλάδα στον μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης για να πτωχεύσει υπό καθεστώς ύπατης αρμοστεί­ας. Έτσι θα μπορούν να την ξεσκίσουν ήσυχα κι ωραία τα όρνια της αγοράς χωρίς να κινδυνεύει το ευρώ από κάποιο "πιστωτικό γεγονός", δηλαδή από άμεση κατάρρευση των μεγάλων τραπεζών της ευρωζώνης. Το μεγάλο έπαθλο που περιμένει στο τέλος
της διαδρομής είναι το ευρωομόλογο. Η πιο τρελή φαντασίωση των κερδοσκόπων του χρέους θα γίνει πραγματικότητα. Με αυτό η νομι­κή βάση του δημόσιου χρέους θα αλλάξει ριζικά και θα περιέλθει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των υπερεθνικών οργάνων της Ένωσης.
Με αυτό ελπίζουν σε μια νέα εποχή εγγυημένου υπερδανεισμού, ακόμη και για χώρες όπως η Ελλάδα, που πτωχευμένες θα βρίσκονται μόνιμα πλέον υπό κα­θεστώς ύπατης αρμοστείας στον Ευρωπαϊκό Μη­χανισμό Στήριξης.

Αν αγαπάμε λίγο την Ελλάδα, αν μας έχει μείνει ίχνος αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας, πρέπει να τους χαλάσουμε το καταστροφικό τους έργο εις βάρος μας εδώ τώρα! Έξω η Τρόϊκα και το μνημόνιο.
Κάτω η χούντα του πολιτικού συστήματος. Δημοψήφισμα τώρα.
ΝΑ πληρώσουμε μόνο όσα χρέη είναι νόμιμα αν θέτε να τα βρούμε, αλλιώς κουφάλες δεν πληρώνουμε τίποτα. Τέρμα ο ραγιαδισμός  και η μονογαμία του περιβόητου "Ανήκομεν εις την Δύση".
Ανήκουμε όπου είναι το συμφέρον μας και θα πράξουμε ό,τι είναι καλό για το λαό  μας.


Και λίγα λόγια για το σχεδιαζόμενο Rollover στα Ελλ.Ομόλογα
Επειδή είναι επίκαιρο θα πω δυο λόγια και γι αυτό, που ακούγεται πολύ τελευταία. Σχεδιάζεται λοιπόν να ανταλλάξει η Ελλάδα (rollover) τα παλιά ομόλογα που λήγουν, με νέα μεγαλύτερης διάρκειας.
Αυτή η τακτική εξασφαλίζει, θεωρητικά τουλάχιστον, μια ανάσα για  κάποια χρόνια. Αρκεί να περιληφθεί ικανός αριθμός ληξιπρόθεσμων  ομολό­γων και να αποδεχτούν την όλη διαδικασία οι κάτοχοι αυτών  των ομολόγων.

Αν δεν τη δεχτούν και θεωρηθεί ότι τους την επιβάλλει η Ελλάδα, αυτό θα αποτελούσε "πιστωτικό γεγονός" (credit event) δηλ. αθέτηση, και  θα εξαργυρωθούν τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) απ' τους κατόχους  τους, κυρίως αμερικανικά funds, που το θέλουν διακαώς και κάνουν  ό,τι μπορούν για να το πετύχουν (υποβοηθούμενοι σε μέγιστο βαθμό από τους επενδυτικούς οίκους της Αμερικής και τους "διεθνείς" οίκους αξιολόγησης). Πράγμα όμως το οποίο δεν το θέλουν δεν το
επιθυμούν με τίποτα οι ευρωπαίοι για να μην κινδυνεύσει το ευρώ.

Για να δεχτούν λοιπόν την διαδικασία οι κάτοχοι των ομολόγων θα  πρέπει οι όροι ανταλλαγής να είναι ιδιαίτερα ελκυστικοί για αυτούς.
Με δεδομένο ότι την επόμενη 5ετία λήγουν κάπου 185 δισ. ευρώ ομό­λογα του ελληνικού κράτους, για γίνει δεκτή η ανταλλαγή θα πρέπει να υπάρξει ένα mega-Swap τέτοιου μεγέ­θους που παρόμοιο δεν έχει ξαναγίνει από το β' παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Μπορεί όμως να γίνει ένα τέτοιο swap;

Η Αργεντινή που επιχείρη­σε ένα ανάλογο swap κρατικών ομολόγων, αξίας σημαντικά χαμηλότε­ρης από αυτήν που καλείται η Ελλάδα να αντικαταστήσει, αύξησε την απόδοση των νέων ομολόγων τουλάχιστον κα­τά 28%. Και πάλι δεν τα κατάφερε. Οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν και το κα­λοκαίρι του 2001 η Αργεντινή πτώχευ­σε και επισήμως.
Μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα; Το πιθανότερο είναι πως ναί. Η διαδικασία αντικατάστασης θα πάρει πάρα πολύ χρόνο και θα δημιουργή­σει τέτοια πίεση στην οικονομία και το τραπεζικό σύστημα της χώρας, που αναπόφευκτα θα την οδηγήσει σε πτώ­χευση πριν καν ξεκινήσει ουσιαστικά η αντικατάσταση...

Όμως, απ' ό,τι φαίνεται ξεκάθαρα, δεν τους απασχολεί αυτό πλέον τους  παράγο­ντες των αγορών και της ευρωζώνης. Η ιδέα της αντικατάστασης των παλιών ομολόγων του ελληνικού κράτους με νέα, έχει ως βασικό  σκοπό όχι την αποφυγή της επίσημης πτώχευσης της χώρας, αλλά την  επιτάχυνση της κοινωνικής και οικονομικής εκποίησης, για να προλάβουν να μας χώσουν στην τρίτη φάση της πτώχευσης πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι συνέβη. Σε αυτό αναφερόταν ο Μίκης Θεοδωράκης
στην ομιλία του προς τους αγανακτισμένους όταν είπε πως πρέπει να αντιδράσουμε γρήγορα, γιατί αν αργήσουμε το παιχνίδι θα έχει χαθεί, θα βρίσκεται αλλού η κεφαλή και αλλού το σώμα μας.

Αυτό είναι το σχέδιο για την Ελλάδα και όχι μόνο, θα ακολουθήσουν και οι άλλες χώρες, κι όποιος δεν έχει πάει ακόμα στο σύνταγμα να διαδηλώσει, ας το μεταφέρει τουλάχιστον σε άλλους, να μάθει ο κόσμος όλο αυτό που μας ετοιμάζουν, γιατί αν περιμένει απ' τους πολιτικούς και τα μέσα παραπληροφόρησης ζήτω που καήκαμε..


Φιλιά πολλά και την καλημέρα μου σε όλους.